Eindelijk voorjaar. Je kon er bijna je klok op gelijk zetten, het werd maart en gelijk werd het lente. Wat meer zon en ook eindelijk wat minder regen. Fijn om in de tuin te kunnen werken met een beetje zon. Intussen heb ik thuis mijn tuin al op orde.
Wat verder weg. Ook in mijn "leentuin" een eindje verder weg ben ik al weer lekker op dreef. Heel veel mest over het land verdeeld en de kas weer op orde gemaakt.
Het groeiseizoen is begonnen. De eerste groenten zitten in de platte bak en andijvie, snijbiet en sla is voorgezaaid. Knoflook en ui hebben het waterballet overleefd. De laatste boerenkool is geoogst en daar heb ik gister van gegeten. Heerlijk die zachte kopjes!
Moodswings. Grappig en ook niet zo grappig, maar in mijn hoofd is het vaak nog helemaal geen voorjaar. Vaak slaat de blues toe en houd ik met moeite mijn hoofd boven water. Ik voel me vaak oud en moe. Oud ben ik ook en moe :-), misschien moet ik eens wat minder hard werken. Zeker, ik tel mijn zegeningen en noem ze ook vaak maar het is soms alsof ik me aan mijn eigen oren uit de modder wil trekken. Gelukkig dat vriendschap bestaat (die niet te rijmen is). Mensen bij wie je mag zijn zoals je bent. Ze zijn zeldzaam, maar wel erg waardevol. Ik hoop dat jullie er allemaal een paar hebben.
Een gedicht. Wat me nu net weer te binnen schiet is een drieduizend jaar oud gedicht. Waarin de schrijver zich ook diep in de put voelt en zich uit een depressie schrijft. Uit de diepte roep ik tot U........ Zo van je: "Hallo is er iemand die me hoort'". En daarna komen de herinneringen, is er aanvaarding en komt er weer vertrouwen.
Memories. Afgelopen maandag maakten Klaas en ik een lange wandeling. Gewoon van huis uit. Vroeg vertrokken. Het was een wandeling vol modderpaden, toch ging hij bijna ongemerkt voorbij. Het was geen mooi weer maar wat hebben we genoten van de herinneringen. Wat hebben we mooie dingen meegemaakt. Ik zal nog een paar dingen voorbij laten komen.
Zoals hier op de Rheinsteig in Duitsland
Kamperen in "Auge Gottes" na een eindeloze stijging uit het rijndal in de stromende regen.
Op de Pietersberg in 2007.
Het begin van de lange tocht naar Santiago de Compostela. Hier nog op de GR 5 in Luxemburg .
De mooiste wandeling was de Camino del Norte in Spanje. Hier de zonsopgang bij Getaria op de derde dag .
Koken voor medepelgrims vond ik altijd leuk om te doen. Paelja voor een man of 6 vlak voor Bilbao. Hele leuke mensen ontmoet. De sinaasappelboomgaard bij Jesus zullen we niet snel vergeten.
Legendarisch ook de wandeling in de Picos. Steenkoud en windkracht 10. Hierna volgde de Camino Primitivo. De aankomt in Santiago de Compostela was de grootste afknapper
Op Cabo Finistere afscheid genomen van deze pelgrimsreis.
een paar jaar later onderweg naar Assisie. We waren onze petten thuis vergeten en hebben deze op de markt gekocht. Ow, wat was dat een zware tocht. Steile bergen in de Apenijnen.
Het zit er bijna op. Hier Asissi. Was een mooi mens, Franciscus. Veel onzinnige fabels over hem gehoord en gezien onderweg. Ook veel mooie verhalen. Hij waardeerde de natuur als medeschepping. Zuster water en broeder zon. wij voelden ons wel verbonden met hem. Over dezelfde paden lopen als deze oude "broeder" was wel heel bijzonder. Ja het was in veel opzichten een prachtige reis, maar hoe zwaar het was zie je aan onze gezichten. Heel veel stijgen, regen en sneeuw. Na de reis het ongelooflijk mooie Ravenna bezocht.
Kerken uit zes- of zevenhonderd na Christus. Prachtige mozaïeken. Wat een belevenis. Ja we hebben al heel veel moois gezien. En....de herinneringen beuren me we op.
Intussen in Doetinchem......
Daslook hier vlakbij in het park. Een heerlijke wilde variant ui. Wordt tegenwoordig steeds meer in de restaurantkeuken gebruikt. Hier komt het natuurlijk niet zo veel voor als op onze reis naar het oosten.
Hier rook het zo sterk naar uien dat het bijna je adem benam.
Intussen in de tuin.
Onze nieuwe aanwinst. Een pindakaasboompje, ja het bestaat, zoek het maar eens op. Wie was het ook weer die zei: "Als ik wist dat Jezus morgen zou terug komen dan zou ik vandaag nog een boom planten"?
Het leven gaat door, gelukkig maar. De schommel gaat ook weer de andere kant op. Het is gelukkig zonnig, dat helpt. Geniet van het voorjaar.
Reactie plaatsen
Reacties
Maarten Luther plantte nog een boom. Mooie verhalen, mooie plaatjes. Genieten.
Over die vriendschappen waarin je gewoon helemaal jezelf mag zijn.... Het begint er natuurlijk mee dat je van jezelf ook gewoon helemaal jezelf mag zijn. Wees mild, omarm jezelf als ouder wordend onderdeel van de schepping. Rust en respect, verdient dat - ook vooral van jezelf, overigens. Ouder worden is zoveel mensen niet gegeven. En ja, bij ouder worden hoort niet zozeer het zelf keihard werken, maar vooral het kunnen terugkijken op de (levens-)reis die je al hebt afgelegd. De ontwikkelingen die je zelf hebt doorgemaakt, de geestelijke rijping, het beschouwen. Ga vooral ook eens rustig zitten beschouwen, zoals de "oude mannetjes" op de dorpspleinen die jullie ongetwijfeld op je wandelreizen ook hebt zien zitten. Gun jezelf ook maar eens een middagje op zo'n bankje aan het dorpsplein en blijf nieuwsgierig naar wat er daar dan zoal langskomt. De ontwikkeling van "doen" naar "zijn" is ook een confronterende, maar prachtige reis. Liefs van je jongste oude zuster
Vandaag heeft het voorjaar een verlof dag, maar het komt eraan, meer zon en warmte.
Mooi de herinneringen, maakt je dankbaar voor het voorrecht van vriendschap en de dingen die je hebt gezien , ook ligt er een hint van weemoed verborgen in de terugblikken en foto’s een verlangen naar de einders .
Mooi om met je handen in grond het nieuwe zaad te planten en het te zien groeien