Soms ervaar je de dag als een cadeautje.

Gister begon de dag erg ontspannen. We hebben zelfs ontbeten in het hotel waar we sliepen. Dit keer eens niet zo belachelijk geprijsd. Prachtig fris weer. Beetje spannend hoe het met Vesa's voeten zou gaan. Gister had hij behoorlijk last.  

Het eigenlijke begin van de route was bij een enorme kerk bij een klooster. 

Wat een verrassend andere tocht dan de dag ervoor. Geen supersteile stijgingen meer. Geen grove gravel waar Vesa zijn voeten op kapot liep. Mooi glooiend landschap over mooie zanderige bospaadjes. Een vriendelijk zonnetje de hele dag. 

Het was echt genieten. Rustig aan gedaan de hele dag. Bankjes om op te zitten. En.........lange gesprekken. Vesa staat niet bekend als prater😜 Als we samen onderweg zijn is dat toch anders. We hebben het echt overal over gehad samen. Fijn om over je geloof en je twijfels te kunnen praten. Over al die dingen die we beleefd hebben. Heel fijn. Urenlang hebben we verhalen verteld. We hebben beiden een enerverend levensverhaal. Op z'n zachtst gezegd. 

Hester vroeg of we zo dicht bij het Ruhrgebied ook niet heel veel lelijke dingen gezien hebben. Eigenlijk niet, of het moet dit zijn. Reuze balsemien. Het heeft prachtige bloemen en we kwamen het echt overal tegen. Het is een invasieve soort net als de Japanse duizendknoop. Lijkt heel mooi maar verdringt inheemse soorten. Insecten denken ook, ziet er goed uit. Ruikt lekker. Inheemse planten worden niet meer bevrucht en dreigen uit te sterven. 

Dit 

Dit was ook een bijzonder plekje. Een massabegraafplaats voor Pruisische soldaten. Nee geen oorlog. In 1787 vond er een typhusepidemie plaats waar 7000 soldaten aan overleden. Allemaal anoniem de grond ingestopt. 

Het bleef prachtig weer. Een eindje verder kwamen we een oude man voor de tweede keer tegen. We maakten een praatje. Hij was intussen 85 maar nog steeds goed ter been. De vier l's waren belangrijk zei hij. Laufen, lachen, lieben und leben We hebben er noch maar een vijfde bijgedaan "loben" dan heb je deze vier gecombineerd met dankbaarheid. 

Tijdens het laatste deel van de wandeling gister en het eerste deel vandaag werden we ons weer bewust dat we vlak bij de miljoenenstad Keulen zijn. Brede gravelwegen door het bos. Veel wandelaars al dan niet met hond onderweg. Minder leuk wandelen.  Gelukkig was het tweede gedeelte vandaag weer ouderwets op en af(zien). We waren al vroeg bij ons overnachtingsadresje maar weer paste de sleutel niet. 😕 Wat hebben we toch met sleutels. 

Ook vandaag dus prachtig weer. Weer voor niets m'n regenkleding meegenomen. Morgen is het een feestdag in Duitsland. De dag van de eenheid. We hopen maar dat de bakker los is. Geen haast morgen. De trein gaat pas om 8 uur ''s avonds. 

Vanavond hadden we weer een heel leuke ontmoeting. We gingen uit eten en naast ons komt een echtpaar van onze leeftijd zitten. We raken aan de praat en hebben eigenlijk de hele avond gepraat. Erg gezellig. Gewone mensen. wandelaars zoals zovele Duitsers. Gevlucht uit Keulen vanwege de massa's. Wij dronken een lokale obstler. "Mijn vader" zei de man:"was degene die de belasting moest heffen van de vele kleine stokerijen in de buurt". Leuk zulke verhalen.