Naar de top.

De laatste dag. Vanmorgen waren we op tijd uit de veren. Het hotel had de mogelijkheid voor het ontbijt een half uur vervroegd. We waren dus om 8 uur op pad. Een beetje spannend omdat we de exacte route niet wisten. Gelijk weer geweldige wegjes onderweg naar Roches de Mutsig. De eerste top in de Donon bergrug. Gelukkig hadden we van de waard gister een aantal aanwijzingen gekregen. Dat ging goed all gauw belanden we in een diepe kloof naast een beken.  

Je ziet dat het prachtig zonnig weeri is. We genieten een tijdje van het prachtige schouwspel. Daarna verder omhoog. De beken zijnvol water van de zware regenval eerder deze week. Daar genieten we erg van. De watervallen zij. Erg vol en als je langs een beek loopt.geniet je van het spel van het water De weg is lang vandaag en we schieten niet erg op. Wat een mooi gebied. Langzaam komen wij hoger. Navigeren blijkt best wel lastig. We maken een paar kleine foutjes maar kunnen die telkens goed corrigeren. 

Alleen zo af en toe hebben we een doorkijkje verder lopen we de hele tijd in het bos. Vaak enorme bomen. Meest op kleine bospaadjes, vaak erg stenig en vol met boomwortels. Altijd goed opletten. Na bijna drie uur komen we bij een prachtige rotsformatie

De poort van Sint Peter wordt deze genoemd. Hier zitten we ook weer op de GR 53. Na een uurtje komen we op de top van Roches Mutzig. Bizarre gespleten rotsen de top van onze wandeling en gelijk ook de laatste top van deze trip. 

Je kunt merken dat je helemaal op het dak van de Vogezen bent. Alle dorpjes in het dal en een koude wind. Een van deze dorpjes is dit jaar het eindpunt van deze trip. 

We besluiten door te lopen naar Col de Narion. En vandaar de weg naar te vinden. Klaas zijn navigatiesysteem werkt prima. We worden moe. Het is best wel pittig 800 meter dalen onmiddellijk na 700 meter stijgen. Ach het zit ook tussen de oren. Laatste wandeling. Eindeloos lijkt de daling te duren. Vooral het stuk langs de beek. Meer dan een uur op een weggetje wat langs de Beek omlaag gaat  

De bermen zijn weer vol bloemen. Wilde Judaspenning bijvoorbeeld. Vaak bevinden we ons diep in een kloof met volledig met mos en varens bedekte wanden. 

De wolvengrot die we onderweg tegenkwamen kon ook nog op de foto. We zijn erg moe als we om 15.30 op het stationnetje van Urmat aankomen. Gelukkig rijden de treinen op tijd en we zijn nu al weer bijna in Keulen. Nog een uur of drie.