Pauze. Het heeft even geduurd. Je hebt je misschien afgevraagd of er nog een blog zou komen. Dat vroeg ik me ook af. Zie, toch weer een blog van mij. Een paar trouwe lezers vroeg me waarom ik gestopt was. Zij vonden het de moeite waard. En ja vaak merk ik dat ik dingen wil delen, verwondering is bij mij altijd dicht bij. Dus ga ik weer regelmatig een blogje schrijven.
De spechten. Te voet op weg naar de stad op een koude januarimorgen liep ik door het park waar ik opeens verrast werd door een concert van de spechten. De natuurkenners onder ons weten dat spechten niet zo mooi zingen, wat ze wel goed kunnen is roffelen. In deze tijd zoeken de spechten een partner. Dat doen ze door een mooie dooie boomtak te zoeken en daar muziek op te maken. Op het moment dat ik daar liep waren er drie tegen elkaar op aan het spelen. Alle drie op verschillende toonhoogte. Elkaar antwoordend. Ah, zo mooi. Ik heb een hele tijd staan luisteren.
Regen. "Ik wou dat ik kon zeggen, het regent al niet meer". Deze regel uit een liedje van Rikkert Zuideveld speelde de laatste maanden vaak door mijn hoofd. Lastig als het donker is en het regent en als je half ziek op de bank hangt. Maar nu......regent het even niet meer (zo veel).
Ambulando Solvitur Wandelen!! Wat heerlijk om er dan weer op uit te trekken. Klaas en ik hebben afgesproken als het maar even mogelijk is, elke week een halve dag te gaan wandelen. Heerlijk, vertrekken als het nog donker is, de zon op zien komen. De wereld zien ontwaken.
Koud... Voordeel van de kou is dat je ongemerkt veel kilometers maakt. Bij deze wandeling hadden we er zo maar bijna 20 opzitten. Prachtig die langzaam neerdalende sneeuwvlokken. Je hoeft niet naar Winterberg om te genieten van het mooie winterweer. De zilverreiger die vlak voor je opvliegt. Wat een enorme beesten. Wist je dat ze 30 jaar geleden bijna niet meer voorkwamen in Nederland. De hazen worden ook wakker, de eerste zie je al weer over het veld rennen. Ook op zoek naar een maatje. En dan de reeën. Gracieus als ze zijn. Prachtig.
Zon. Wat kan ik trouwens geweldig genieten van de voorjaarszon. Van de week kwam ik om 4 uur thuis na een drukke dag. Ik loop de serre in en bam recht in de zon door het glas. Voor het eerst dit jaar in de serre gezeten in de zon met een glaasje. Bijna ultiem genieten. Alles is zo veel mooier als de zon schijnt.
De toestand in de wereld. Ik lijk G.B.J. Hilterman wel. De ouderen onder ons kennen hem vast wel. Ik weet zeker dat jullie dat ook herkennen, de aan wanhoop grenzende hopeloosheid als je naar de toestand in de wereld kijkt. Wat een ellende dichtbij en veraf. Als je alleen daarnaar kijkt verlies je alle hoop. Het feit dat ik toch een blog kan schrijven heeft te maken met een bewuste keuze die ik maakte om me te richten op dat wat ik zelf kan beïnvloeden inplaats van al mijn energie te verspillen aan zaken die ik toch niet beïnvloeden kan. Op een gegeven moment zaten we onder een kopje koffie te praten over wat er zoal gebeurd. Ik vertelde dat ik regelmatig mijn ogen opsloeg en zei: Och Heer. Mijn gesprekspartner zei: "Vervloek je God dan niet, neem je hem niet kwalijk wat Hij allemaal doet". Ach, dit is iets wat mensen elkaar aandoen, niets nieuws onder de zon. Het zijn wel spannende tijden, ik sla mijn ogen maar op, snappen doe ik het niet, ik kies er maar voor om te vertrouwen. Waar moeten we anders heen. Geniet in dankbaarheid van al het moois dat er is.
Reactie plaatsen
Reacties
Goed dat je weer schrijft!
Mooi Henk!
Bedankt Henk, mooie verhalen. Ga zo door!
Het licht is als eerste geschapen, het was magisch op die ochtend,
Licht is belangrijk en niet alleen voor een goede foto