Het rijnstrangenpad.

Terra Incognito. Eindelijk weer eens onderweg in een streek en een landschap wat ik helemaal niet ken. Afgelopen winter heb ik eindeloos rondjes in de buurt van Doetinchem gelopen. Dit jaar al bijna 1000 km. Dat is best wel veel. Natuurlijk zie ik uit naar volgende week vrijdag als we aan onze tocht door de Vogezen beginnen. Maar ook het Rijnstrangenpad mag er zijn. Vanaf het station Zevenaar zo'n 17 km. 

Het was ongelooflijk nat en koud gisteren, je zou bijna de mooie dagen van het weekend vergeten. Op de markt in Doetinchem waren om 8.30 uur al weer veel handelaren naar huis gegaan. Ik hoefde bij geen enkele kraam te wachten. Gelukkig werd het daarna wat droger en ik had gewoon de behoefte in een avontuur. Klaas heeft een druk programma deze week dus ik moest er alleen op uit. Ik had al eens wat gelezen over dat klompenpad in een streek die voor mij echt onbekend is. Het gebied tussen de A 12 en de rijn. Ik heb het grote rivieren pad gelopen maar dat gaat naar Nijmegen en Kleef. Nu aan de andere kant de dorpjes Groezen, Ooij, Pannerden en Babberich. De Gelderse Poort. Langs de Oude Rijn en andere oude beddingen van de Rijn.

Wild! Ja, en op een andere manier als in het bos of de bergen. Het pad begint bij het station en na een paar honderd meter zie je niemand meer. Eerst een stuk richting Arnhem. Recht tegen de wind in over een klein dijkje. Veel water en ook wat modder en dan een graspad waar geen eind aan lijkt te komen. Niets en niemand te zien. Na een km of 5 een paar honderd meter asfalt en daarna de wind in de rug naar het eerste pontje. 

Oeps, die ligt aan de andere kant van best een groot stuk water. Het is geen klein trekpontje of zo maar een flinke joekel! Het kost me flink wat spierkracht en een stief kwartiertje om deze overtocht te doen. 

Het is nog droog en koud heb ik het al lang niet meer. De route blijft heel mooi en even verder schijnt zelfs de zon. Dan kom ik langs een prachtig pad, wat meer in de luwte. Een echte vlinderstraat. 

Eindelijk weer een Landkaartje, Oranjetipje, Geaderd Witje, Dagpauwoog. Tien minuten duurde het schouwspel toen was de zon weer weg. Hup, de eerste flinke regenbui! Rugzak af regenjas er uit. Met de stormachtige wind viel het nog even tegen om hem aan te krijgen. 

Even verder is het weer droog en zie ik twee ooievaars op het nest. Mama is al aan het broeden en papa houd de wacht. Ik ben nu ongeveer half weg en geniet nog steeds van het prachtige landschap. Intussen is de regenjas al weer uit en het pad loopt vlak onder het nest door. Na even een waarschuwingsklepper van papa mag ik door. 

Nog geen eind aan al het moois. Er volgt een bijna eindeloos pad door het open grasland. Het begint ook weer eens te regenen en de jas gaat, met moeite weer aan. Het pad wordt duidelijk niet veel belopen. Er loopt nog geen vee.  Wel heel veel ganzen en andere watervogels. In de verte zie ik de heuvels van het Montferland en de kerktoren van Hoog Elten. De Duitse grens is vlak bij. Uiteindelijk na een km of 5, gaat het pad weer naar links. Iets verder de tweede PONT.

Inderdaad PONT met hoofdletters, want pontje kun je dit toch niet noemen. Gelukkig lag deze aan de goede kant en is de oude rijn hier niet zo breed. Nu volgt het mooiste stuk van de wandeling. Een groot gebied met stroompjes en plassen waar een prachtig houtsnipperpaadje zigzag doorheen loopt. 

Het is weer droog maar ik houd mijn jas maar aan, nat ben ik toch. Dat hier meer wild zit dan watervogels zie ik even verderop. 

Bevers!  Ik heb ze niet gezien maar genoeg sporen van hun werk.  Iets verder bij een grote plas waar het paadje vlak langs ga zie ik nog een voor mij uniek beeld. Een grote zilverreiger met twee kleine zilverreigers. Mooi om te zien.

De route blijft mooi maar draait nu weer naar het noorden. Wind tegen en ook weer een buitje. Ach, nat ben ik toch al. Iets verder zie ik de enorme kerk van Oud Zevenaar. Op een terp gebouwd. Nog een stukje, ik voel de kilometers.

Moe, nat en voldaan kom ik bij de auto. Mooie wandeling, aanbevolen.