Eindelijk weer eens twee dagen op pad.

Wandelen is eigenlijk altijd fijn. Waar ik toch het meeste van geniet is meerdere dagen op pad. Niet meer de lange reis naar huis maar laat in de middag aankomen op je bestemming. Lekker de benen strekken. Een biertje drinken, lekker eten en uitrusten op de kamer. Ach, dan hebben we vaak de mooiste gesprekken. Wat een geschenk is dat, vriendschap. 

De overnachtingsplek is al uitgezocht, tegenover de bakker in Heinsberg, als we vroeg op een steenkoude morgen naar Dieren rijden waar we de eerste trein pakken. Toch wel een stukkie, naar Roermond. Vandaar moeten we zowaar een taxi nemen. De laatste keer dat ons dat overkwam was in Frankrijk, zo'n 20 jaar geleden. Weet je nog Klaas, we konden met geen mogelijkheid weer terugkomen bij de auto. Even na 9 uur beginnen we bij Elmt aan de eerste dagetappe. Het is inderdaad steenkoud. Weinig foto's de eerste dag. 

Wat een prachtige route weer. Geen asfalt, uren in de heuvelachtige beukenbossen. Overal is het merkbaar dat het voorjaar er aan komt. De spechten roffelen er op los. We herkennen de zwarte specht aan een wat langere roffel. Overal zingende vogels en ontluikende blaadjes aan de bomen. Dat het nog niet erg warm is zie je aan de sneeuwresten in de berm. 

We eten een boterham zittend op een boomstam, als we verder lopen zien we dat er 100 meter verder een mooi bankje staat. Grrrr, dat overkomt ons nu elke keer.  De volgende boterham eten we als het zonnetje zowaar is doorgebroken en we even in de zon op een bankje in een schuilhut zitten. Dat doet ons denken aan de E11, naar Berlijn, waar we twee jaar gelden op liepen. Hier op de E8 zijn ze veel zeldzamer. 

Of zoals deze, in Frankrijk, waar zowaar nog een vuurtje brandde. Wel, de route is iedergeval prachtig. Als je dit gebied  op de kaart ziet lijkt het heel dichtbevolkt. Als je loopt zie je bijna niemand. Als je iemand tegenkomt heeft hij/zij altijd een hond bij zich, dan weet je, we zitten in de buurt van een parkeerplaats. 

Ook nu weer overal geschiedenis. We lopen door Wasserberg. Een aardig stadje. Een enorme burcht in het centrum. We lopen even naar boven pfff, honderd treden op en neer. Na meer dan 20 km voel je dat. Helemaal nix open in de stad. We lopen via de Rosztor de stad weer uit. 

Het land wordt vlak. Via een aantal kleine landweggetjes bereiken we de rivier de Roer. Best een aardige rivier. Veel water, je kunt zien dat het in het achterland aardig heeft geregend. 

Het grote rivierenpad heet de E8 in Nederland. We voegen er weer een aan de lijst toe. We volgen de Roer een km of 5 stroomafwaarts. Er lijkt geen einde aan te komen. Na 4 km een brug en nu gaan we weer een km stroomopwaarts. Dan steken we over naaar de Worm. Dit riviertje volgen we stroomopwaarts van waar hij in de Roer stroomt tot bijna bij de bron in het Achener Wald. 

Maar niet vandaag. We steken een brugje over en gaan weer eens de verkeerde kant op. Ach, die extra km kan er nog wel bij.  We zijn bijna in Heinsberg waar de TIN-INN ons wacht. Vreemde naam voor een hotel. Als we hem zien snappen we het wel. We zien van afstand reclame voor een hamburgertent. We hoeven niet met lege maag naar bed.